6
MNiSW
58.21
ICV
PRACA POGLĄDOWA
 
 

Późna dorosłość – okres strat czy nowych wyzwań?

 
1
Klinika Alergologii, Gdański Uniwersytet Medyczny
2
Oddział Neurochirurgii, Pomorskie Centrum Traumatologii
3
Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Pruszczu Gdańskim
MONZ 2013;19(3):284–287
SŁOWA KLUCZOWE:
STRESZCZENIE ARTYKUŁU:
Cel pracy: W społeczeństwach zachodnich dominuje negatywny obraz starości. Współcześni badacze sugerują jednak, że starość nie musi być tylko okresem strat. Starość może być pozytywna, nawet w obliczu choroby przewlekłej. Celem pracy było nakreślenie podstawowych strat, jakie doświadcza jednostka w okresie późnej dorosłości, a także ukazanie starości jako okresu nowych wyzwań i zadań do realizacji, zwłaszcza w kontekście założeń psychologii pozytywnej. Wyniki: Zgodnie z definicją WHO, okres późnej dorosłości rozpoczyna się w 60 r. ż. Do najpoważniejszych problemów osób starszych należą kłopoty ze zdrowiem, przejście na emeryturę, uszczuplenie dochodów, utrata pozycji społecznej, samotność, śmierć bliskich osób, poczucie lęku, niepewności, zagrożenia. Pojawia się konieczność wypracowania innych niż dotychczasowe mechanizmów adaptacyjnych. Mechanizmy te nie muszą być tylko negatywne. Koncepcja pozytywnego starzenia się opiera się na działaniach, które jednostka może podejmować w celu zwiększenia dobrostanu. Wypracowanie nowych, pozytywnych mechanizmów adaptacyjnych szczególnie istotne jest w przypadku osób starszych chorujących przewlekle, np. u chorych na POCHP. Do pozytywnych mechanizmów adaptacyjnych można zaliczyć m.in. wprowadzanie zintegrowanych modelów opieki, kreowanie nowych możliwości uczenia się, wolontariat. Wnioski: Okres późnej dorosłości jest czasem zarówno strat, jak i nowych możliwości. Człowiek posiadający wiedzę oraz umiejętności może utrzymać zdrowie i dobrą jakość życia do późnych lat.
eISSN:2084-4905
ISSN:2083-4543