6
MNiSW
58.21
ICV
PRACA ORYGINALNA
 
 

Jakość życia chorych na stwardnienie rozsiane a stopień niesprawności ruchowej – doniesienie wstępne

 
1
Instytut Fizjoterapii, Uniwersytet Rzeszowski
MONZ 2015;21(4):402–407
SŁOWA KLUCZOWE:
STRESZCZENIE ARTYKUŁU:
[b]Wprowadzenie i cel pracy.[/b] Stwardnienie rozsiane (SM) jest jedną z najczęstszych przewlekłych i nieuleczalnych chorób neurologicznych rozpoznawanych między 20. a 40. rokiem życia. Etiologia schorzenia nie została do tej pory całkowicie poznana. SM jest chorobą o licznych objawach klinicznych, które negatywnie wpływają na jakość życia chorych. Celem pracy jest ocena zależności pomiędzy jakością życia pacjentów ze stwardnieniem rozsianym a stopniem niesprawności ruchowej. [b]Materiał i metoda[/b]. Badania zostały przeprowadzone podczas spotkania Oddziału Rzeszowskiego Polskiego Towarzystwa Stwardnienia Rozsianego. Grupę badaną stanowiło 40 osób, z czego 32 to kobiety (80%), a 8 to mężczyźni (20%). Jakość życia oceniono za pomocą kwestionariusza SF-36, a niesprawność ruchową za pomocą rozszerzonej skali Kurtzkego – EDSS. [b]Wyniki.[/b] Wśród wszystkich 8 kategorii kwestionariusza SF-36 ankietowani najsłabsze wyniki uzyskali w zakresie ogólnego stanu zdrowia, ograniczeń w pełnieniu ról z powodu zdrowia fizycznego oraz w zakresie witalności. W dziedzinie funkcjonowania fizycznego odnotowano różnicę istotną statystycznie pomiędzy grupą osób z nieznaczną niesprawnością ruchową (=37,1%) a grupą z dużą niesprawnością (=77,2%) (p=0,0204). [b]Wnioski. [/b]Jakość życia chorych na stwardnienie rozsiane jest gorsza w wymiarze fizycznym niż w wymiarze mentalnym. Jednocześnie, wraz z obniżaniem się sprawności ruchowej do poziomu 6,5 pkt wg EDSS (duża niesprawność ruchowa), jakość życia pogarsza się w obszarze funkcjonowania fizycznego.
eISSN:2084-4905
ISSN:2083-4543